GÓRA GROMNIK

Najwyższe wzniesienie Wzgórz Strzelińskich. W wiekach IX - X n.e. znajdował się tu gród Ślężan, następnie tereny te dostały się pod wpływy czeskie. Gród ten miał powierzchnię 2 - 2,5 ha; był więc niewielki, ale świetnie ufortyfikowany wałami o drewniano-ziemnym trzonie z obłożeniem obrobionymi kamieniami, gdzieniegdzie przechodzącymi w kamienny mur. Ponadto archeolodzy znaleźli pozostałości przedpiastowskiej kamiennej rotundy, prawdopodobnie chrześcijańskiej kaplicy, przypuszczalnie najstarszej na polskich ziemiach. W środku ruin wieży zamku odkryto tajemniczy murowany kamienny krąg z dwiema wnękami (absydami). Rotunda ma 6 m średnicy, a zachowane do wysokości 1 m mury mają grubość 1 m. Zbudowano ją z miejscowego granitu. Rotunda stała w środku grodu. Domniemywa się, że gród został zniszczony przez Mieszka I ok. roku 990. Od X do XV w. Gromnik był niezamieszkany, wskazuje na to m.in. całkowity brak ceramiki z tego okresu w materiałach kopalnych. W średniowieczu, w 1427 r. górę zamieszkali rycerze von Czirn sprowadzeni przez książąt brzeskich. W okresie wojen husyckich zdobyli sławę kombinatorów, którzy przystają do silniejszych. Wykorzystując słabość władzy książęcej, zbudowali tu w roku 1439 zamek i zrobili z niego gniazdo rozbójników. Napadali najczęściej na karawany kupieckie jadące z Czech wzdłuż Wzgórz Strzelińskich do Wrocławia, potrafili także docierać na przedmieścia Brzegu, a nawet splądrować zamek biskupi w Otmuchowie. Zamek dwukrotnie niszczony przez mieszczan wrocławskich, brzeskich, wojska biskupie i książęce. Nie ukróciło to szybko rozbójniczego procederu.

PLANY ZAGOSPODAROWANIA

WIEŻA WIDOKOWA